Me...Myself "ขอให้รักจงเจริญ"

posted on 09 May 2007 19:48 by yymnoy in Movie
เกือบจะพลาดไปเสียแล้วกับภาพยนต์ไทยที่ดีแสนดีเรื่องนี้ "Me...Myself" หรือที่มีชื่อเรื่องภาษาไทยอีกต่อหนึ่งว่า "ขอให้รักจงเจริญ"

เมื่อวันก่อนเพิ่งไปดูมาครับ ด้วยรอบฉายที่แสนจะน้อย เพราะว่าถูกกองทัพแมงมุมดำถล่มเอา

Me...Myself เป็นภาพยนต์ที่ว่าด้วยความรักครับ แล้วก็เป็นความรักแท้ที่บริสุทธิ์เสียด้วย

เนื้อเรื่องก็ดำเนินไปโดยเริ่มจากวันหนึ่งนางเอกที่กำลังเจ็บช้ำน้ำใจจากแฟนเก่าที่ถูกทิ้งไปมานาน (คุณอุ้ม) ไปขับรถชนพระเอก (แทน) ที่กำลังเดินสะโหลสะเหล่อยู่เข้า

ปรากฏว่าพระเอกความจำเสื่อม จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน ชื่อ "แทน" นี้ก็มาจากตัวหนังสือจากสร้อยคอที่ติดตัวพระเอกมา นางเอกก็เลยจำใจต้องเอาพระเอกมาอยู่อาศัยที่บ้านของตนเองซึ่งก็มีหลานชายตัวเล็กอยู่ก่อนแล้ว ครอบครัวเล็กๆ ของคนทั้งสามก็เริ่มต้นขึ้น

แล้วเนื้อเรื่องก็ค่อยๆ ดำเนินไป โดยมีทั้งเหตุการณ์ต่างๆ นานาเข้ามา ที่สุดแล้วความรักระหว่างพระเอกกับนางเอกก็ก่อตัวขึ้น

แต่ความสุขมันก็ไม่ได้มีเนิ่นนานนัก เพราะอย่างที่ทุกคนคงจะทราบจากโฆษณาอยู่แล้วว่าพระเอกที่เสียความทรงจำไปเป็นใครมาจากไหน ดังนั้น เมื่อพระเอกสัญญากับนางเอกว่าจะทิ้งความทรงจำที่เสียไปของตัวเอง บททดสอบแสนสำคัญก็เลยตามมา ใช่แล้ว พระเอกได้ความทรงจำคืนมา และนางเอกรู้ว่าพระเอกเป็นใครมาจากไหนในเวลาเดียวกัน

ก่อนหน้าภาพยนต์เรื่องนี้ ก็เคยมีภาพยนต์ที่มีประเด็นของเรื่องคล้ายๆ กันอยู่เรื่องหนึ่งชื่อว่า "แก๊งค์ชะนี กับ อีแอบ" แต่เนื้อหา การนำเสนอ และบทสรุปนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บอกตรงๆ ว่ากับเรื่อง "แก๊งค์ชะนี กับ อีแอบ" ผมดูแล้วขัดใจกับตอนจบยิ่งนัก แต่ "Me...Myself" นั้นดูแล้วรู้สึกอิ่มเอมทีเดียว

ชมชอบกับบทสรุปของภาพยนต์เรื่องนี้ ซึ่งจริงๆ ก็ปรากฏออกมาตั้งแต่ตอนกลางๆ ของเรื่อง กับบทพูดระหว่างคุณหมอผู้ชายกับคุณหมอผู้หญิง

ผมจำบทพูดนั้นไม่ได้ แต่จำใจความได้ประมาณว่า "ชีวิตของเราก็คือตัวตนของเราในตอนนั้น"

และนี่ก็คือบทสรุปสำคัญที่สุดของความรัก

เพราะชีวิตของเรามีตัวตนอยู่มากหลายและเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ เรามีทั้งตัวตนของความโกรธ ตัวตนของความเกลียดชัง ตัวตนของความแข็งกร้าว ตัวตนของความอ่อนโยน ตัวตนของความสุข ตัวตนของความรัก ตัวตนตอนเป็นเด็ก ตัวตนตอนเป็นผู้ใหญ่ และตัวตนอื่นๆ ที่มาสับเปลี่ยนตัวของเราอยู่ทุกขณะ

และถ้าต้องการจะให้รักของเราดำรงและคงไว้ ก็จงจดจำ บำรุง ดูแล และรักษาตัวตนของความรักนั้นเอาไว้ อย่าให้ตัวตนของความขัดแย้งและตัวตนของความเกลียดชังเข้ามามีความสำคัญหรือเข้ามาแทนที่ตัวตนของความรักที่เรามีได้

ให้ความสำคัญแก่ตัวตนของความรักของเรา และก็ "ขอให้รักจงเจริญ"

Comment

Comment:

Tweet

นั่นสินะ....
เราเองก็เปลี่ยนไปทุกขณะ

มองย้อนกลับไป..
1 ปีที่แล้ว..
1 เดือนที่แล้ว..
และวันนี้..
ตัวเองเปลี่ยนแปลงไปมากมายจริงๆ

#1 By |:| ShaKo |:| on 2007-05-09 20:13